De Dave Matthews Band tourt normaal gesproken iedere zomer door de Verenigde Staten maar als er een nieuw album te promoten valt, zoals dit jaar het geval is, steken ze ook nog wel eens de grote plas over. DMB’s European Vacation noemen ze de tour waarmee ze hun zevende plaat Big Whiskey & The Groo Grux King onder de aandacht brengen. Op het vrij korte rijtje concertzalen (elf optredens in ruim twee weken) stond ook de Heineken Music Hall in Amsterdam, waar de band uit Charlottesville, Virginia gisterenavond ten tonele verscheen om een jamsessie van bijna drie uur ten gehore te brengen.
Natuurlijk kon Matthews, die in 2007 voor het laatst in Nederland was (op Pinkpop met band en solo in Paradiso), Amsterdam niet overslaan. De geboren Zuid-Afrikaan heeft er in een grijs verleden tenslotte nog enkele maanden als straatmuzikant een paar gulden verdiend. Of het aan zijn connectie met Nederland ligt of aan de ijzersterke en hoog-muzikale liveoptredens, een hondstrouwe fanbase heeft Amerika’s best bewaarde geheim in ieder geval wel in Nederland. DMB-shirtjes alom in de Amsterdamse bierschuur op dinsdagavond. De Daveheads kregen waar ze voor kwamen: een lekker lange show van een bescheiden band die zijn muziek voorop stelt.
Stipt om half negen verschijnt de band ten tonele. De indruk wordt gewekt dat er zelf nog wat stemwerk gedaan moet worden voordat het optreden wordt afgetrapt met Funny the Way it Is, een van de betere nummers van de laatste cd. Op het toneel wordt de band versterkt door los-vaste tourgitarist Tim Reynolds, en de vorig jaar overleden saxofonist LeRoi Moore (de “Groo Grux King” uit de titel van het laatste album) wordt – met verve – vervangen door Jeff Coffin (what’s in a name?) van Bela Fleck & the Flecktones. You Might Die Trying volgt als tweede nummer, waarna Matthews wat in het Nederlands brabbelt, het publiek welkom heet en de eerste van vele bedankjes-voor-de-steun aan de zaal richt.
Een optreden van DMB draait maar om één ding: muziek. De lichtshow is puur ter decoratie, videoschermen hangen er niet en laserstralen hoef je al helemaal niet te verwachten. Niks multimediale toestanden, het gaat om de muzikanten en hun instrumenten. Best verfrissend, eigenlijk. Funk, soul, jazz, rock, blues en country met overal een vleugje cajun uit de zuidelijke staten eroverheen dansen van het podium. Zoals gebruikelijk worden de nummers op de bühne vertimmerd en verlengd tot totaal nieuwe versies. Langzaamaan verandert het optreden in een soort jamsessie, met steeds langer wordende nummers. Van zes, zeven minuten gaat het naar soms wel veertien, vijftien minuten. Alle instrumenten krijgen ruimte om te soleren, waarbij vooral de Begeisterung van Coffin het kippenvel op de armen zet. Hij komt vanaf de zijkant, waar hij het hele optreden bijna in de coulissen verborgen stond, naar het midden van het toneel geschoven. Met zijn rug naar 't publiek gooit hij alle schroom van zich af en soleert door tegen de drums van Carter Beauford op te bieden. In één woord geweldig.
s het nieuwe album al een ode aan LeRoi Moore, ook tijdens de tour wordt de onfortuinlijk verongelukte saxofonist gememoreerd. Why I Am wordt opgedragen aan hem – “That is why I am / forever dancing with the Groo Grux King / when my story ends it's gonna end with him.” Het lijkt tijdens het hele optreden sowieso alsof er in de nieuwe nummers wat meer vuur zit dan in de uitvoering van rest van de – overigens ook zeker niet zwak gespeelde – setlijst. Na twee uur en een kwartier eindigt de reguliere set met live-zekerheidje Ants Marching. Zonder het publiek al te lang inspanning te laten is de band binnen een minuut al weer terug om in een bijzonder felle toegift de nummers Time Bomb en Two Step samen op te rekken tot bijna een half uur, waarbij drummer Beauford zich zoals gewoonlijk nog één keer helemaal uit mag leven in een solo tijdens dat laatste nummer. Dave Matthews met zijn vreemde Engelse accent mag dan misschien wat onverstaanbaar zingen af en toe, de band doet eigenlijk altijd als geheel het woord. Ook om kwart over elf, na bijna drie uur meeslepende muziek, is de rek er nog niet uit. Maar goed, aan alles komt een eind. Hopen dat ze snel een keer terugkomen.
Setlist:
Funny The Way It Is/ You Might Die Trying/ Spaceman/ Cornbread/ Lying In the Hands of God/ Shake Me Like a Monkey/ Jimi Thing/ Everyday/ Alligator Pie/ Why I Am/ #41/ Crash Into Me/ Grey Street/ Where Are You Going/ You & Me/ Anyone Seen the Bridge/ Too Much (fake)/ Ants Marching/ Encore/ Time Bomb/ Two Step
No comments:
Post a Comment