U2 laat verpletterende indruk achter in Arena

Al 33 jaar treden de Ierse bandleden van U2 samen op, en nog steeds weten ze het publiek over de hele wereld te vermaken. Maandag en dinsdag was Amsterdam aan de beurt; het werd voor de bezoekers in de stampvolle Arena een gedenkwaardige avond.

Het was alweer vier jaar geleden dat Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen jr. Amsterdam aandeden.

Ter promotie van hun nieuwe album No Line on the Horizon bezoeken de oude rockers grote stadions als Camp Nou (Barcelona), San Siro (Milaan), Stade de France (Parijs), het Olympiastadion (Berlijn) en de Arena.

Podium

De fans konden via Youtube al zien dat de 360 graden-opstelling van het podium spectaculair is, maar toch was de verbazing van de gezichten van alle aanhangers af te lezen toen ze het stadion betraden.

Een enorme spin had zijn poten op het veld van het Amsterdamse voetbalstadion geplaatst. In het hart stond het podium, waar Snow Patrol het voorprogramma mocht verzorgen.

Opwarmer

In een steeds voller stromende Arena liet de Schotse rockband zien waarom het zo goed bij U2 past. Zanger Gary Lightbody voelde precies aan wat het publiek voorgeschoteld wilde krijgen als opwarmer.

De meeste nummers van de Schotten konden op weinig herkenning rekenen, maar voor Shut Your Eyes en Crack the Shutters kreeg Snow Patrol de handen stevig op elkaar.

Na dat optreden en een pauze kwamen de onderdelen van de hoofdact onder begeleiding van het nummer Space Oddity één voor één het futuristische podium op, hartstochtelijk verwelkomd door de gillende menigte. De band bracht eerst enkele nummers van het nieuwe album ten gehore.

Weinig bijval

Omdat het publiek de songteksten van het nieuwste werk nog niet machtig is kreeg Bono weinig bijval uit de zaal. Met Get on Your Boots en Magnificent, de eerste singles van het nieuwe album, kwamen de voeten dan toch van de vloer.

De loopbruggen werden de zaal in gedraaid, zodat de gitaristen het publiek van nog dichterbij konden vermaken.

Bono, die ooit zanger van de band werd omdat hij voor de gitaar te weinig talent had, speelde bij de klassiekers met de intonatie en liet de refreinen aan het publiek over. Hij bedankte Amsterdam tussen de nummers door voor de springplank naar Europa, toen de destijds onbekende band in 1981 op mocht treden in Paradiso. ‘’A funky stuff place’’, zo ziet Bono de Nederlandse hoofdstad.

Klassiekers

Mysterious Ways, Vertigo, Angel Of Harlem; de band speelde het stadion plat met klassiekers en moest grote hits als Elevation en Sweetest thing laten liggen, omdat er op tientallen albums simpelweg te veel materiaal staat om in een avond ten gehore te brengen.

Omdat het bijna vijftigjarige lichaam van Bono niet twee en een half uur non stop kan optreden plakte de band er enkele creatieve rustmomenten tussen. Zo communiceerde de zanger met de bemanning van ruimtestation ISS, liet hij de Zuid-Afrikaanse geestelijke Desmond Tutu via de enorme schermen het publiek toespreken over samenwerken en wereldvrede en kwam er zelfs een stukje Michael Jackson voorbij in de show, met Don't Stop 'Til You Get Enough.

Setlist:
Breathe
No Line on the Horizon
Get On Your Boots
Magnificent
Beautiful Day
Mysterious Ways
Still Haven’t Found What I’m Looking For
Angel of Harlem.
In A Little While
The Unforgettable Fire
Unknown Caller
City of Blinding Lights
Vertigo
I Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight
Sunday Bloody Sunday
Pride (In the Name of Love)
Walk On MLK
Where the Streets Have No Name
One

Encore:
Ultraviolet (Light My Way)
With Or Without You
Moment of Surrender

Dave Matthews Band – European Vacation Tour ... what a holdiday!

De Dave Matthews Band tourt normaal gesproken iedere zomer door de Verenigde Staten maar als er een nieuw album te promoten valt, zoals dit jaar het geval is, steken ze ook nog wel eens de grote plas over. DMB’s European Vacation noemen ze de tour waarmee ze hun zevende plaat Big Whiskey & The Groo Grux King onder de aandacht brengen. Op het vrij korte rijtje concertzalen (elf optredens in ruim twee weken) stond ook de Heineken Music Hall in Amsterdam, waar de band uit Charlottesville, Virginia gisterenavond ten tonele verscheen om een jamsessie van bijna drie uur ten gehore te brengen.

Natuurlijk kon Matthews, die in 2007 voor het laatst in Nederland was (op Pinkpop met band en solo in Paradiso), Amsterdam niet overslaan. De geboren Zuid-Afrikaan heeft er in een grijs verleden tenslotte nog enkele maanden als straatmuzikant een paar gulden verdiend. Of het aan zijn connectie met Nederland ligt of aan de ijzersterke en hoog-muzikale liveoptredens, een hondstrouwe fanbase heeft Amerika’s best bewaarde geheim in ieder geval wel in Nederland. DMB-shirtjes alom in de Amsterdamse bierschuur op dinsdagavond. De Daveheads kregen waar ze voor kwamen: een lekker lange show van een bescheiden band die zijn muziek voorop stelt.

Stipt om half negen verschijnt de band ten tonele. De indruk wordt gewekt dat er zelf nog wat stemwerk gedaan moet worden voordat het optreden wordt afgetrapt met Funny the Way it Is, een van de betere nummers van de laatste cd. Op het toneel wordt de band versterkt door los-vaste tourgitarist Tim Reynolds, en de vorig jaar overleden saxofonist LeRoi Moore (de “Groo Grux King” uit de titel van het laatste album) wordt – met verve – vervangen door Jeff Coffin (what’s in a name?) van Bela Fleck & the Flecktones. You Might Die Trying volgt als tweede nummer, waarna Matthews wat in het Nederlands brabbelt, het publiek welkom heet en de eerste van vele bedankjes-voor-de-steun aan de zaal richt.

Een optreden van DMB draait maar om één ding: muziek. De lichtshow is puur ter decoratie, videoschermen hangen er niet en laserstralen hoef je al helemaal niet te verwachten. Niks multimediale toestanden, het gaat om de muzikanten en hun instrumenten. Best verfrissend, eigenlijk. Funk, soul, jazz, rock, blues en country met overal een vleugje cajun uit de zuidelijke staten eroverheen dansen van het podium. Zoals gebruikelijk worden de nummers op de bühne vertimmerd en verlengd tot totaal nieuwe versies. Langzaamaan verandert het optreden in een soort jamsessie, met steeds langer wordende nummers. Van zes, zeven minuten gaat het naar soms wel veertien, vijftien minuten. Alle instrumenten krijgen ruimte om te soleren, waarbij vooral de Begeisterung van Coffin het kippenvel op de armen zet. Hij komt vanaf de zijkant, waar hij het hele optreden bijna in de coulissen verborgen stond, naar het midden van het toneel geschoven. Met zijn rug naar 't publiek gooit hij alle schroom van zich af en soleert door tegen de drums van Carter Beauford op te bieden. In één woord geweldig.

s het nieuwe album al een ode aan LeRoi Moore, ook tijdens de tour wordt de onfortuinlijk verongelukte saxofonist gememoreerd. Why I Am wordt opgedragen aan hem – “That is why I am / forever dancing with the Groo Grux King / when my story ends it's gonna end with him.” Het lijkt tijdens het hele optreden sowieso alsof er in de nieuwe nummers wat meer vuur zit dan in de uitvoering van rest van de – overigens ook zeker niet zwak gespeelde – setlijst. Na twee uur en een kwartier eindigt de reguliere set met live-zekerheidje Ants Marching. Zonder het publiek al te lang inspanning te laten is de band binnen een minuut al weer terug om in een bijzonder felle toegift de nummers Time Bomb en Two Step samen op te rekken tot bijna een half uur, waarbij drummer Beauford zich zoals gewoonlijk nog één keer helemaal uit mag leven in een solo tijdens dat laatste nummer. Dave Matthews met zijn vreemde Engelse accent mag dan misschien wat onverstaanbaar zingen af en toe, de band doet eigenlijk altijd als geheel het woord. Ook om kwart over elf, na bijna drie uur meeslepende muziek, is de rek er nog niet uit. Maar goed, aan alles komt een eind. Hopen dat ze snel een keer terugkomen.

Setlist:
Funny The Way It Is/ You Might Die Trying/ Spaceman/ Cornbread/ Lying In the Hands of God/ Shake Me Like a Monkey/ Jimi Thing/ Everyday/ Alligator Pie/ Why I Am/ #41/ Crash Into Me/ Grey Street/ Where Are You Going/ You & Me/ Anyone Seen the Bridge/ Too Much (fake)/ Ants Marching/ Encore/ Time Bomb/ Two Step

The Mars Volta krijgt Paradiso op de knieën

The Mars Volta is een compromisloze punkrockband met latin-invloeden. De nieuwe cd Octahedron is voor The Mars Volta-begrippen een akoestisch album en om die reden het toegankelijkst.

The Mars Volta heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een grote rockband. En dat was op sommige punten te merken. Voorafgaand aan het optreden werden de verschillende microfoons van zanger Cedric Bixler Zavala nauwkeurig ontsmet, mogelijk ter voorkoming van de Mexicaanse griep. Daarnaast werd de zanger voorzien van een songtekstboek op standaard – dat in praktijk niet gebruikt werd-, een flinke emmer en een kruk met daarop een dampende kop thee, althans zo rook het. Deze thee werd gedurende het twee uur durende concert om de vijf minuten ververst.

Met het nummer Goliath gaf de zesmansformatie The Mars Volta meteen overtuigend aan wat het doel van de avond was: keihard rocken. Het publiek ging meteen goed uit zijn dak en Cedric ging als een speer over het podium en was druk in de weer met zijn microfoon. Omar Rodriguez-Lopez gaf zijn visitekaartje af door uitstekend gitaarwerk af te leveren.

Het volgende nummer was Cotopaxi van de nieuwe CD, dat strak uitgevoerd werd. Cedric liet voor eerst zien waar de emmer voor bedoeld was en kwakte vanaf 3 meter loepzuiver een klodder spuug in de emmer. Op één kleine afzwaaier na liet Cedric zien dat hij hier ook erg bedreven in was. Een geïmproviseerde versie van Roulette Dares was als volgende aan de beurt en ook dit nummer werd uitstekend uitgevoerd.

Op deze wijze werd het eerste uur van het optreden volbracht, waarna Cedric het publiek voor de eerste keer kort toe sprak. The Mars Volta besloot het niveau nog wat verder op te krikken en vond dat Ilyana een geschikt nummer was om daar mee te beginnen. Voor een kunstzinnige achtergrond, met daarop de ogen van mensen en verschillende dieren, ging de band helemaal los. Cedric sprong heen en weer, was aan het headbangen en liet zien dat onstage handstand en droogzwemmen ook tot zijn repertoire behoren. Het trio Omar, drummer Thomas Pridgen en bassist Juan Alderete zweepten elkaar op tot grote hoogte. Het gevolg hiervan waren lange en snelle gitaar- en drumsolo's. Toetsenist Isaiah Ikey Owens zat redelijk in zijn eigen wereld. Hij speelde vol overgave en eiste het uiterste van zijn kruk.

Het laatste deel van het optreden werd ingeluid door Cedric: “You let us be us” en daarom kreeg het publiek spetterende geïmproviseerde versies van Drunkship Of Lanterns, Luciformes, The Widow en Wax Simulacra voorgeschoteld.

Wat een geweldig optreden, wat een energie. Negatieve punten van het optreden zijn moeilijk te vinden. De hoge tonen van het geluid kwamen wel iets te weinig door. Alles kan altijd beter. Maar als je als band dit niveau haalt, dan ben je een hele grote!